شیدای تنها

X

شیدای تنها


	تكيه بر جای خدا شبی در حال مستی تكيه بر جای خدا كردم در آن يك شب خدايا من عجايب كارها كردم جهان را روی هم كوبيدم از نو ساختم گيتی ز خاك عالم كهنه جهانی نو بنا كردم كشيدم بر زمين از عرش، دنيادار سابق را سخن واضح تر و بهتر بگويم كودتا كردم خدا را بنده ی خود كرده خود گشتم خدای او خدايی با تسلط هم به ارض و هم سما كردم ميان آب شستم سهر به سهر برنامه پيشين هر آن چيزی كه از اول بود نابود و فنا كردم نمودم هم بهشت و هم جهنم هردو را معدوم كشيدم پيش نقد و نسيه، بازی را رها كردم نمازو روزه را تعطيل كردم، كعبه را بستم وثاق بندگی را از رياكاری جدا كردم امام و قطب و پيغمبر نكردم در جهان منصوب خدايی بر زمين و بر زمان بی كدخدا كردم نكردم خلق ، ملا و فقيد و زاهد و صوفی نه تعيين بهر مردم مقتدا و پيشوا كردم شدم خود عهده دار پيشوايی در همه عالم به تيپا پيشوايان را به دور از پيش پا كردم بدون اسقف و پاپ و كشيش و مفتی اعظم خلايق را به امر حق شناسی آشنا كردم نه آوردم به دنيا روضه خوان و مرشد و رمال نه كس را مفتخور و هرزه و لات و گدا كردم نمودم خلق را آسوده از شر رياكاران به قدرت در جهان خلع يد از اهل ريا كردم ندادم فرصت مردم فريبی بر عباپوشان نخواهم گفت آن كاری كه با اهل ريا كردم به جای مردم نادان نمودم خلق گاو و خر ميان خلق آنان را پی خدمت رها كردم مقدر داشتم خالی ز منت، رزق مردم را نه شرطی در نماز و روزه و ذكر و دعا كردم نكردم پشت سر هم بندگان لخت و عور ايجاد به مشتی بندگان آْبرومند اكتفا كردم هر آنكس را كه ميدانستم از اول بود فاسد نكردم خلق و عالم را بری از هر جفا كردم به جای جنس تازی آفريدم مردم دل پاك قلوب مردمان را مركز مهر و وفا كردم سری داشت كو بر سر فكر استثمار كوبيدم دگر قانون استثمار را زير پا كردم رجال خائن و مزدور را در آتش افكندم سپس خاكستر اجسادشان را بر هوا كردم نه جمعی را برون از حد بدادم ثروت و مكنت نه جمعی را به درد بی نوايی مبتلا كردم نه يك بی آبرويی را هزار گنج بخشيدم نه بر يك آبرومندی دوصد ظلم و جفا كردم نكردم هيچ فردی را قرين محنت و خواری گرفتاران محنت را رها از تنگنا كردم به جای آنكه مردم گذارم در غم و ذلت گره از كارهای مردم غم ديده وا كردم به جای آنكه بخشم خلق را امراض گوناگون به الطاف خدايی درد مردم را دوا كردم جهانی ساختم پر عدل و داد و خالی از تبعيض تمام بندگان خويش را از خود رضا كردم نگويندم كه تاريكی به كفشت هست از اول نكردم خلق شيطان را عجب كاري به جا كردم چو ميدانستم از اول كه در آخر چه خواهد شد نشستم فكر كار انتها را ابتدا كردم نكردم اشتباهی چون خدای فعلی عالم خلاصه هرچه كردم خدمت و مهر و صفا كردم زمن سر زد هزاران كار ديگر تا سحر ليكن چو از خود بی خود بودم ندانسته چه ها كردم سحر چون گشت از مستی شدم هوشيار خدايا در پناه می جسارت بر خدا كردم شدم بار دگر يك بنده درگاه او گفتم *خداوندا نفهميدم خطا كردم ....* *کفرنامه کارو* \|+\| نوشته شده توسط شیدا در یکشنبه هفتم تیر 1388 \|


	عجب صبري خدا دارد ! اگر من جاي او بودم همان يك لحظه اول كه اول ظلم را مي ديدم از مخلوق بي وجدان جهان را با همه زيبايي و زشتي بروي يكدگر ويرانه ميكردم . عجب صبري خدا دارد ! اگر من جاي او بودم كه ميديدم يكي عريان و لرزان، ديگري پوشيده از صد جامه رنگين زمين و آسمان را واژگون ، مستانه ميكردم عجب صبري خدا دارد ! اگر من جاي او بودم براي خاطر تنها يكي مجنون صحرا گرد بي سامان هزاران ليلي نازآفرين را كو بكو آواره و ديوانه ميكردم عجب صبري خدا دارد ! اگر من جاي او بودم بگرد شمع سوزان دل عشاق سر گردان سراپاي وجود بي وفا معشوق را پروانه ميكردم عجب صبري خدا دارد ! اگر من جاي او بودم بعرش كبريايي ، با همه صبر خدايي تا كه ميديدم عزيز نابجايي ، ناز بر يك ناروا گرديده خواري ميفروشد گردش اين چرخ را وارونه بي صبرانه مي كردم عجب صبري خدا دارد ! اگر من جاي او بودم كه ميديدم مشوش عارف و عامي زبرق فتنه اين علم عالم سوز مردم كُش بجز انديشه عشق و وفا، معدوم هر فكري در اين دنياي پر افسانه ميكردم عجب صبري خدا دارد ! اگر من جاي او بودم همين بهتر كه او خود جاي خود بنشسته و ، تاب تماشاي تمام زشت كاريهاي اين مخلوق را دارد وگرنه من به جاي او چو بودم يكنفس كي عادلانه سازشي با جاهل و فرزانه ميكردم عجب صبري خدا دارد ! عجب صبري خدا دارد ! \|+\| نوشته شده توسط شیدا در شنبه ششم تیر 1388 \|


	تنها نگاه بود وتبسم قصه بازگشت *تنها نگاه بود وتبسم میان ما* *تنها نگاه بود وتبسم !* *اما...نه:* *گاهی از تب هیجانها* *بی تاب می شدیم* *گاهی که قلب هامان* *می کوفت سهمگین* *گاهی که سینه هامان* *چون کوره می گداخت* *دست تو بود ودست من –این دوستان پاک –* *کز شوق سر به دامن هم می گذاشتند* *وز این پل بزرگ* *-پیوند دست ها-* *دلهای ما به خلوت هم راه داشتند !* *یک بار نیز اگر* *- یادت اگر باشد –* *وقتی تو ،راهی سفر بودی* *یک لحظه ، وای تنها یک لحظه* *سر روی شانه های هم آوردیم* *با هم گریستیم ...* *تنها نگاه بود وتبسم، میان ما* *ما پاک زیستیم !* *ای سر کشیده از صدف سالهای پیش* *ای بازگشت از سفر خاطرات دور* *آن روزهای خوب* *تو آفتاب بودی* *بخشنده ،پاک ،گرم* *من مرغ صبح بودم* *-مست و ترانه گو-* *اما در آن غروب که از هم جدا شدیم* *شب را شناختیم.* *ما پاک سوختیم .* *ما پاک باختیم .* *ای سر کشیده از صدف سال های پیش* *ای بازگشته،ای به خطا رفته !* *با من بگو حکایت خود ،تا بگویمت :* *اکنون من وتوایم و همان خنده و نگاه* *آن شرم جاودانه* *آن دست های گرم* *آن قلبهای پاک* *وان رازهای مهر که بین من و تو بود* *ما اگر چه در کنار هم اینک نشسته ایم* *بار دگر به چهره هم چشم بسته ایم* *دوریم هر دو ،دور...!* *با اتش نهفته به دلهای بیگناه* *تا جاودان صبور.* *ای آتش شکفته ،اگر او دوبار رفت* *در سینه کدام محبت بجویمت؟* *ای جان غم گرفته،بگو،دور از آن نگاه* *در چشمه کدام تبسم بشویمت؟* \|+\| نوشته شده توسط شیدا در سه شنبه یکم اردیبهشت 1388 \|


	سلام ای دلشکسته ای که خدا هم از تو رو برگردونده مگه چی کار کردی که تو تنهایی و تو غم حتی روت نمی شه رو به خدا کنی به آینه نگاه کن به فرصتهای رفته وبه خودت بیندیش به انسانیتت به ازدست دادن هر آنچه که نداشتی وحالا که به آخر خط رسیدی آینه را بشکن دیگر آینه هم تو را تحویل نخواهد گرفت وتو به این زندگی خاتمه خواهی داد ...مرگ بر تو \|+\| نوشته شده توسط شیدا در دوشنبه سی و یکم فروردین 1388 \|


	عشقم گریه نکن (تقدیم به آنکه تنها بهونه برای زنده بودنمه) دل گرفته؟.. قلبت شکسته؟ .. راهه امیدت هنوز نبسته ... گریه نکن ... خدا بزرگه ...گریه نکن.....خدا کارش درسته.. ابر بهاری گریه نکن.. گریه شگون نداره ...دلم طاقت گریه هاتو نداره. \|+\| نوشته شده توسط شیدا در شنبه بیست و نهم فروردین 1388 \|


	من در انتظار آخرین برگم من در انتظار آخرین برگم که از درخت آرزوهایم خواهد افتاد آن آخرین بهانه برای بودن برای زیستن من در انتظار همان آخرین برگم شاید زمانیکه بخواب رفته باشم آن نقاش پیر نقش آخرین برگ را روی دیوار کشیده باشد؟شایدآخرین برگ مدتها باشد که از درخت افتاده باشد؟شاید آخرین برگی در کار نباشد؟ ولی من باز هم در انتظار آخرین برگم که از درخت خواهد افتاد و آن آخرین بهانه خواهد بودبرای بودنم،برای زجر کشیدنم.... ای باد پاییزی، ای که تمام برگهایم را به یغما بردی وزیدن بگیر واین آخرین برگ رانیز با خود ببر... دیگر بهانه ای نمی خواهم ............ . کارگر دختری مدت هاست بیمار شده . بنیه اش روز به روز تحلیل می رود. پزشک معالج و دختری که با بیمار هم منزل است و نقاش سالخورده ای که دوست آنها است منتهای کوشش خود را می کنند لیکن دخترک دست از زندگی شسته است. پاییز است و برگ های سرخ پیچکی که از دیوار روبروی اتاقشان بالا رفته است یکی پس از دیگری فرو می افتند. دختر بیمار فروافتادن برگ ها را از فراز بستر نظاره می کند و با خود می اندیشد که با سقوط آخرین برگ او نیز خواهد مرد. شب باد در غوغاست و طوفان بیداد می کند لیکن آخرین برگ درخت برجای خویش باقی است و دختر آن را می بیند و قوت قلب می یابد و بحران بیماری را از سر می گذراند. هنوز دوره نقاهتش پایان نپذیرفته است که نقاش سالخورده بر اثر ابتلا به ذات الریه می میرد. پزشک می گوید با بنیه ای که او دارد این خیال به زندگی او پایان می دهد اما اگر بتوان وی را امیدوار کرد شاید شفا پیدا کند. دیگر تنها یک برگ بر پیچک مانده است و دختر یقین دارد که با فرو افتادن آن خواهد مرد. پیرمرد که دیده بود باد و طوفان آخرین برگ را از پیچک خواهد انداخت شب هنگام نردبان و فانوسی برداشته و " برگی " بر دیوار نقاشی کرده بود. \|+\| نوشته شده توسط شیدا در چهارشنبه بیست و دوم آبان 1387 \|


	وصیت من آهای آدما گوش بکنید وصیت من ... آهای شمایی که می گیرید روی دوشتون جنازه من... د ستای من ازتوی طاووت بیرون بذارید تا که بدونند هیچی ازاین دنیا نبردم خالیه این دستای من ... تو را خدا موهای من رو شونه نکشید تا که بدونند دست نوازش نکشیدند رو سر من... اگر کسی سراغم رو ازتون گرفت تو را خدا نذارین بره آخه اونه خاطره من.. بگید چشاش به در بود نیومدی سراغش.. بگید به یاد تو بود نیامدی سراغش... بگیدکه پر پرت بود نیومدی سراغش.... بگید که عاشقت مرد دیگه نیا سراغش........................ \|+\| نوشته شده توسط شیدا در چهارشنبه بیست و دوم آبان 1387 \|


	من و تنهایی و خدا سلام نمی دونم چرا امروز که شب تولدآقا امام رضاست دلم بد جور گرفته،خیلی خسته ام نه خسته کار خسته از این روزگارم من خیلی عادت ندارم تو وبلاگم متنی بنویسم چرا که بیشتر حرفام را از طریق شعراین و اون یا خیلی شاهکار کنم شعر خودم می گم اگر چه اینکار اسمش شعر دزدیه ولی احساس می کنم شعر یه جورایی به من حس بودن می ده یه جورایی وجودم را مثل یه بادکنک پر و خالی می کنه،خلاصه با شعر کلی حال می کنم...داشتم می گفتم امشب دلم خیلی گرفته ،خیلی سخته وقت تنهایی و وقتی که داری از درد ،درد بودن،درد ندیدن،... منفجرمی شی هیچ کی نخواد تو را ببینه چه برسه که بخواد حرفت بشنوه ....بی خیال تنهایی ام خودش یه دنیاست و اون بالا بالاتر از همون هفت آسمون که بی ستاره مونده یکی هست که با همه مهربونه، دوست داشتنی،فقط قربونش برم خیلی صبرش زیاده .... اون هوام داره مگه نه مهربونم \|+\| نوشته شده توسط شیدا در یکشنبه نوزدهم آبان 1387 \|


	نگاه کن که غم درون دیده ام چگونه قطره قطره آب می شود چگونه سایه سیاه سرکشم اسیر دست آفتاب می شود نگاه کن تمام هستیم خراب می شود شراره ای مرا به کام می کشد مرا به اوج می برد مرا به دام میکشد نگاه کن تمام آسمان من پر از شهاب می شود تو آمدی ز دورها و دورها ز سرزمین عطر ها و نورها نشانده ای مرا کنون به زورقی ز عاجها ز ابرها بلورها مرا ببر امید دلنواز من ببر به شهر شعر ها و شورها به راه پر ستاره می کشانی ام فراتر از ستاره می نشانی ام نگاه کن من از ستاره سوختم لبالب از ستارگان تب شدم چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل ستاره چین برکه های شب شدم چه دور بود پیش از این زمین ما به این کبود غرفه های آسمان کنون به گوش من دوباره می رسد صدای تو صدای بال برفی فرشتگان نگاه کن که من کجا رسیده ام به کهکشان به بیکران به جاودان کنون که آمدیم تا به اوجها مرا بشوی با شراب موجها مرا بپیچ در حریر بوسه ات مرا بخواه در شبان دیر پا مرا دگر رها مکن مرا از این ستاره ها جدا مکن نگاه کن که موم شب براه ما چگونه قطره قطره آب میشود صراحی سیاه دیدگان من به لالای گرم تو لبالب از شراب خواب می شود به روی گاهواره های شعر من نگاه کن تو می دمی و آفتاب می شود چگونه سایه سیاه سرکشم اسیر دست آفتاب می شود نگاه کن تمام هستیم خراب می شود شراره ای مرا به کام می کشد مرا به اوج می برد مرا به دام میکشد نگاه کن تمام آسمان من پر از شهاب می شود تو آمدی ز دورها و دورها ز سرزمین عطر ها و نورها نشانده ای مرا کنون به زورقی ز عاجها ز ابرها بلورها مرا ببر امید دلنواز من ببر به شهر شعر ها و شورها به راه پر ستاره می کشانی ام فراتر از ستاره می نشانی ام نگاه کن من از ستاره سوختم لبالب از ستارگان تب شدم چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل ستاره چین برکه های شب شدم چه دور بود پیش از این زمین ما به این کبود غرفه های آسمان کنون به گوش من دوباره می رسد صدای تو صدای بال برفی فرشتگان مرا دگر رها مکن مرا از این ستاره ها جدا مکن نگاه کن که موم شب براه ما چگونه قطره قطره آب میشود صراحی سیاه دیدگان من به لالای گرم تو لبالب از شراب خواب می شود به روی گاهواره های شعر من نگاه کن تو می دمی و آفتاب می شود \|+\| نوشته شده توسط شیدا در یکشنبه نوزدهم آبان 1387 \|


	تولدی دیگر تولدی دیگر همه هستی من ایه تاریکیست که ترا در خود تکرار کنان به سحرگاه شکفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد من در این ایه ترا آه کشیدم آه من در این ایه ترا به درخت و آب و آتش پیوند زدم زندگی شاید آن لحظه مسدودیست که نگاه من در نی نی چشمان تو خود را ویران می سازد و در این حسی است که من آن را با ادرک ماه و با دریافت ظلمت خواهم آمیخت در اتاقی که به اندازه یک تنهاییست دل من که به اندازه یک عشقست به بهانه های ساده خوشبختی خود می نگرد به زوال زیبای گلها در گلدان به نهالی که تو در باغچه خانه مان کاشته ای و به آواز قناری ها که به اندازه یک پنجره می خوانند آه ... سهم من اینست سهم من اینست سهم من آسمانیست که آویختن پرده ای آن را از من می گیرد سهم من پایین رفتن از یک پله متروکست و به چیزی در پوسیدگی و غربت واصل گشتن سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست و در اندوه صدایی جان دادن که به من می گوید دستهایت را دوست میدارم دستهایم را در باغچه می کارم سبز خواهم شد می دانم می دانم می دانم و پرستو ها در گودی انگشتان جوهریم تخم خواهند گذاشت سفر حجمی در خط زمان و به حجمی خط خشک زمان را آبستن کردن حجمی از تصویری آگاه که ز مهمانی یک اینه بر میگردد و بدینسانست که کسی می میرد و کسی می ماند هیچ صیادی در جوی حقیری که به گودالی می ریزد مرواریدی صید نخواهد کرد من پری کوچک غمگینی را می شناسم که در اقیانوسی مسکن دارد و دلش را در یک نی لبک چوبین می نوازد آرام آرام پری کوچک غمگینی که شب از یک بوسه می میرد و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد \|+\| نوشته شده توسط شیدا در شنبه هجدهم آبان 1387 \|